Göçmen Ailelerin Çocukları: Travmalar ve Umutsuzluklar

Bir adamın kafasında derin vazgeçilmez yara izi vardı. Kavganın başına birkaç mühimmat parçası saplanmış; sol göz küçülmüş|küçülmüş ve görme yeteneğini yitirmiş|küçülmüş, görme fonksiyonunu yitirmiş. İsmi Mehmet'ti. Savaş ortamında dertli yaralar almış sığınmacıların bakılan Danca merkezinde birkaç ay tedavi alıyor. Sağ eli sınırlı hareket ediyor, tokalaşırken sol elini kullandı.

Nasır ve Göçmenlerin Zorluğu

Gözümle gördüm oğlunu Rahman’ı okula götürüp getirirken buldum. Çeşitli günlerde elime birkaç kalem, silgi ve kalem açacağı bırakıyordu. Rahman’ın okuldan eve kalemleri başkalarının ihtiyacı bekleniyordu okulun yanına koyuyordum.

Gurbet ve Çocukluk Hikâyeleri

Her çocuğun farklı bir hikayesi mevcuttu. Bazıları savaş travmasını hala üstesinden gelememiş aile ortamlarından geliyordu. Sık sık çatışıyordu. Günlerimizi Bırakın etmeyin!” söylemekle geçiyordu.

Rahman’ın Aile Durumu ve Psikolojik Durumu

O çocuk ilkokula hazırlık sınıfına başlamıştı. Okul ve evde ile aile hayatında zorluklar yaşıyordu.

Okul pedagogu çabalar tesir etmedi. Okul yönetimi, gelişmeleri görüşmek amacıyla oğlunun ailesini toplantıya kararlaştırdı.

Aile hepsi birlikte geldiler. Hepsi birden birlikte evde. Büyük aile birlikte toplantı toplantı salonuna girer girmez, Rahman ayağa kalktı, “İşte öğretmen” dedi bir adım atarak büyükanne ve büyükbabasının ellerini öpmeye ilk kez yaptı.

Dışarısı soğukken ben, çift. Dede yalın ayak geliyordu. Yeleğin içine giymiş gibi beyaz entarisini ayak bileklerine kadar uzanan giydi. Anne ve nine kapalıydı. İş yerindeki geçmişini ifade etmeye başladığımızda, Rahman çok koptu. Hıçkıra hıçkıra başladı. Çocuk psikolojisi derinliklerdeki gizem kavramaya çalışıyorduk.

Baba, Rahman’ın çoğu zaman evden kaçtığını, güvenlik güçleri tarafından bulundu söyledi Anne ise, açıklayarak “Hala gözleri gözü açık şekilde yatak gece saatlerinde kamağını ıslatıyor!” söyledi. Rahman utanç içinde odayı terk etmek ne yapacağını bilmedi. Durumu çok ağırlaştırmadık.

Konsensusla ailelerin da onayıyla Rahman’ın bir psikoloğa yönlendirilmesine karar verildi. Eğitim kurumları zaman zaman Rahman’la özel ve işbirliği görevi bana.

İlerleyen zamanlarda Rahman koridorda koşarken, kapıya çarptı. Bir şey olmadı ama hissi acı duydu, uzun yoğun ağlamaya başladı. Rahman’ı avutmak için kucağını tutarak kütüphane götürdüm ve onunla konuştum. Onun önüne beyaz bir boya kalemleri yerleştirdim. Bir kitap seçtim, birkaç kitap okuyor görünmeksizin uzaktan onu sessizce> gözlemledim. O çocuk, renkli kalemlerle şeyler çizerken beni unutmuş kendi dünyasında konuşuyor ve anlatıyordu. Daha sonra kağıt çıkarıp önüme koydu.

“Rahman, nedir|Bu ne|Ne yazıyorsun bu kağıda?” diye sordum. “Bir çocuk… Çok uğraşmış, uyumak istiyor ne yazık ki gitmek istemiyor. Dostları onu ima ediyor!” anlattı. Yaz tatilinden sonra yeni başka bir kurumda görev aldım. Rahman’ı gözden kaçırdım.

Günlerden bir gün Nasır ile karşılaştım. Beni gözüne kestirdi, “Muallim!” diyerek elini sarılmaya çalıştı. O çocuk sorarken, yüzü ve karardı; benden gizlemedi. Rahman daha sonra sık sık çeşitli Kriminal olaylara karışarak polis kayıtlarına geçmiş. Ailesinden kurtarılıp problemli çocukların bakıldığı bir tane yetiştirme yurduna yerleştirilmiş. Bütün çabalarımıza karşılık Rahman’ı kurtaramamış olduk.